نخست مىفرمايد : « ما نوح را به سوى قومش فرستاديم » ( * ( لَقَدْ أَرْسَلْنا نُوحاً إِلى قَوْمِه ) * ) . نخستين چيزى كه او به آنها يادآور شد ، همان توجه به حقيقت توحيد و نفى هر گونه بتپرستى بود ، « به آنها گفت : اى قوم من ! خدا را بپرستيد كه هيچ معبودى جز او براى شما نيست » ( * ( فَقالَ يا قَوْمِ اعْبُدُوا اللَّه ما لَكُمْ مِنْ إِله غَيْرُه ) * ) . شعار توحيد نه تنها شعار نوح بلكه نخستين شعار همه پيامبران الهى بوده است لذا در آيات متعددى از همين سوره و سوره‌هاى ديگر قرآن در آغاز دعوت بسيارى از پيامبران شعار * ( يا قَوْمِ اعْبُدُوا اللَّه ما لَكُمْ مِنْ إِله غَيْرُه ) * : « اى قوم خداوند يگانه را پرستش كنيد كه معبودى جز او براى شما نيست » ديده مىشود ( به آيات 65 و 73 و 85 همين سوره مراجعه كنيد ) از اين جمله‌ها به خوبى استفاده مىشود كه بتپرستى مهمترين خار بر سر راه سعادت همه انسانها بوده است و اين باغبانهاى توحيد براى تربيت انواع گلها و درختان پرثمر در سرزمين جوامع انسانى قبل از هر چيز دامن همت به كمر مىزدند تا با داس تعليمات سازنده خود ، اين خارهاى مزاحم را ريشه كن سازند . مخصوصا از آيه 23 سوره نوح استفاده مىشود كه مردم زمان نوح بتهاى مختلفى به نام « ود » و « سواع » و « يغوث » و « يعوق » و « نسر » داشته‌اند كه شرح آنها به خواست خدا در ذيل همان آيه خواهد آمد . نوح پس از بيدار كردن فطرتهاى خفته ، آنان را از سرانجام بتپرستى بر حذر داشته و گفت : « من از عذاب روز بزرگى بر شما مىترسم ( * ( إِنِّي أَخافُ عَلَيْكُمْ عَذابَ يَوْمٍ عَظِيمٍ ) * ) . منظور از مجازات روز بزرگ ممكن است همان طوفان معروف نوح باشد كه كمتر مجازاتى به عظمت و وسعت آن ديده شده است ، و نيز ممكن است اشاره به مجازات الهى در روز رستاخيز باشد ، زيرا اين تعبير در قرآن مجيد در هر دو